بمناسبت دومین سالگرد درگذشت مرحوم مروت عرفانی در تاریخ ۴ ام اسفند با یکی از اشعار ایشان یاد و خاطره ی آن مرحوم را گرامی میداریم:
بریدم رشته الفت ،شدم آواره کویش
ز مهرش پاکشیدم چون شدم بیمار و رنجورش
ز کوی او گذرکردم،دلم آشفته ترگردید
نسیمِ عطرِ گیسویش،کشانیدم همان سویش
نیاسودم ز دلتنگی،قرارم را ربود از من
دلم مثلِ پرِکاهی،مثالِ کَهرُبا مویش
نگاه چشم غمبارَش،دوباره آتشی افکند
شَرَر زد جسم و جانم را،دو چشمِ همچو آهویش
وداعِ تلخ وسردش را،نگاه مبهمی پرکرد
گرفتم از اشاراتِ دوچشمانِ سخنگویش
شدم «واقف»ولی آگه نبودم از رموزِ عشق
کشیدش سوی خوداماّ اشارتهای جادویش
روحشان شاد یادشان گرامی 🌹🌹🌹
🆔 @gerdeh_ir